Dag 7: De diepte in: safari in de Ngorongoro-krater.

Safari in de Ngorongoro-krater.

Vandaag dalen we letterlijk af naar een van de meest unieke natuurgebieden ter wereld: de Ngorongoro-krater. Na het ontbijt in de Acacia Farm Lodge stappen we om 08:15 uur in de 4x4’s, klaar voor een dag vol verwondering in het park Ngorongoro. Omdat er in de krater geen restaurants zijn, nemen we ons eigen lunchpakket mee. Tijdens het ontbijt konden we dit zelf samenstellen, zodat we onderweg kunnen genieten van een eenvoudige maar praktische picknick.

Naar de Ngorongoro Conservation area.

We rijden over een zeldzaam stukje asfalt. Na 14 kilometer doemt het registratiekantoor op. De 4x4 parkeert tussen tientallen andere safariwagens. Hier verzamelen zich alle avonturiers die de Ngorongoro Conservation Area willen betreden. Binnenin heerst een georganiseerde drukte van reizigers en gidsen. Om 8:35 uur regelt onze gids vlot de formaliteiten. De toegang tot een van 's werelds grootste natuurwonderen ligt binnen handbereik.

Aan de ingang naar het Ngorongoro Park, De Conservation Area Gate.

🌋 Een safari in een vulkaankrater

De Ngorongoro-krater is ontstaan uit een ingestorte vulkaan en vormt nu een gesloten ecosysteem van ongeveer 260 km². De steile wanden houden veel dieren binnen – alsof de natuur zelf hier een perfect reservaat gecreëerd heeft. Van op de kraterrand is het uitzicht al adembenemend, maar eenmaal beneden openbaart zich een landschap van grasvlakten, bossen, moerassen en een zoutmeer.

Ingang tot de krater: Lemala gate. 

Na 43 km en rond 9:50 uur rijden we via de Lemala Gate de krater in. Deze bevindt zich aan de noordoostkant van de krater. Het landschap opent zich en we zien we overal bijzondere bomen, waarvan de lokale stammen gereedschappen maken. De naam is me ontschoten, maar de aanblik van deze unieke bomen is speciaal. Hun kronkelige takken en stevige stammen tekenen zich af tegen de uitgestrekte hemel van de savanne, en geven een mystieke sfeer aan het landschap.

We rijden via de Lemala Gate de krater binnen.

De Ngorongoro-krater is strikt gereguleerd om de natuur te beschermen. Er zijn meerdere toegangen tot het Ngorongoro Conservation Area (NCA), maar de krater zelf heeft maar een beperkt aantal officiële entry points en routes om af te dalen.

Bomen die ook gebruikt worden voor de werktuigen van de lokale krijgers.

Een belangrijk detail: om het verkeer in de krater te regelen, gelden vaak éénrichtingssystemen (dus afdalen via een specifieke weg en weer omhoog via een andere). Op weg naar beneden naar de krater bereiken we eerst de kraterrand, het hoogste punt van de dag, op 2330 meter hoogte. Vanaf hier ontvouwt zich een panorama over de immense vlakte beneden ons

🦁 Dierenrijk in close-up

In de Ngorongoro krater leven naar schatting 30.000 dieren. De krater staat bekend als een van de beste plekken om de Big Five te spotten: olifant, leeuw, buffel, luipaard en de zeldzame zwarte neushoorn. 

Bavianen familie op uitstap.

Snel ontmoetten we een grote groep bavianen die de weg versperren. Dat is normaal, want zij zijn hier de bewoners. Tijdens de safari rijden we langs kuddes zebra’s, gnoes en gazellen die samen grazen, vaak onder het toeziend oog van een groep leeuwen. Onze gidsen hebben oog voor detail en vertellen ons over gedrag, sporen en ecologie van de soorten die we tegenkomen. We genieten van het landschap: open vlaktes, solitaire bomen, waterplassen vol leven.

Buffels blijven er rustig bij, ze hoeven niets te vrezen, en zeker niet van ons.

Bij het schaarse water zoeken flamingo's hun voedsel.

Zebra's maken graag gebruik van de openbare weg.

Eenzame buffel zoekt verkoeling.

Lunch.

Tussen 12:30 tot 13:15 uur strijken we neer voor een picknick in dit unieke UNESCO gebied. Onze lunchplek ligt aan de rand van een glinsterend meer, waar een groep nijlpaarden zich loom in het water laat afkoelen. De geluiden van de natuur vormen de perfecte achtergrondmuziek terwijl we genieten van onze maaltijd.

Aan de rand van een meertje, leuke pick-nick locatie.

Beneden in de krater stuiten we op grillige rotsformaties, waarschijnlijk overblijfselen van de vulkanische erupties die miljoenen jaren geleden de Ngorongoro hebben gevormd. 

Het is een fotogenieke plek, waar we graag even halt houden om enkele beelden vast te leggen.

Leeuw op de dool of op jacht?

Onze gidsen spotten een eenzame leeuwin. Ze loopt langzaam en doelgericht, op zoek naar haar groep of op jacht naar een prooi. Plotseling verandert ze van koers en wandelt recht op onze jeeps af. 

Eenzame leeuwin, haar groep verloren, of op zoek naar een prooi?

Zij loopt rustig tussen de voertuigen door, en werpt ons geen blik waardig, alsof we onzichtbare obstakels zijn in haar koninkrijk. 

Waar is die prooi, of mijn groep ergens te vinden?

Het is een ontmoeting die je de adem beneemt: een krachtig dier dat zich volledig op zijn gemak voelt, zo dichtbij.

Ze zoekt onverstoorbaar verder naar haar groep of prooi?

Na een dag vol ontzagwekkende ontmoetingen en indrukwekkende vergezichten, verlaten we het park.

Even verder ligt een groep buffels en enkele zebra's rustig te grazen.

De avondzon begint lange schaduwen over de savanne te werpen We stoppen nog even bij een uitzichtpunt. 

Hier, bovenop de kraterrand, werpen we een laatste blik op het magische landschap dat de afgelopen uren ons thuis was. De herinneringen worden vastgelegd in een laatste foto, voordat we verder rijden.

Moderne, stevige goed uitgeruste jeeps voor de observatie van boven het dak.

Na een indrukwekkende dag in de Ngorongoro-krater rijden we terug richting onze lodge. Na een rit van 143 kilometer komen we om 18:15 uur aan. Tijd om de indrukken van deze unieke dag te laten bezinken.

🌄 Accommodatie: 

’s Avonds schuiven we aan voor een diner in de lodge. Er wordt nog nagepraat over dierenspottingen en mooie momenten uit de krater – die vandaag, terecht, haar bijnaam als “de Tuin van Eden” waarmaakte.

Parcours van de rondrit: 143 km.

De gekaapte jeep. Baviaan achter het stuur, Josée en Hilda schreeuwen het uit!

Het park verlaten bleek nog spannender dan het binnenrijden. Bij de uitgang aan het registratiekantoor stopten we voor een korte pauze. De deuren van de jeep bleven openstaan, een achteloos gebaar dat al snel tot een hilarische chaos leidde. Plotseling sprong een baviaan, met een kleintje op de rug, de jeep in en nam plaats achter het stuur. 

Het zijn zulke carjackers die in de jeep kwamen gezelschap houden. Tot luide kressen hen op de vlucht joegen.

Het bleek een onbedoelde carjacker te zijn, op zoek naar zijn avondlunch! Josée en Hilda, die nog in de auto zaten, slaakten de 'schreeuw van hun leven', een geluid dat de baviaan nog meer verraste dan de dames zelf. Geschrokken sprong het dier met zijn baby snel weer naar buiten. Deze onverwachte, doch onschuldige ontmoeting zorgde voor een perfect einde van een avontuurlijke dag.

Dag 6: Van de savanne naar de krater: op weg naar Ngorongoro.

Serengeti → Ngorongoro via de Olduvai Gorge

Na twee mooie dagen in het hart van de Serengeti nemen we om 08:30 uur vandaag afscheid van Kirimu Camp. Onze reis gaat verder in zuidelijke richting, richting een van de meest bijzondere natuurgebieden van Afrika: de Ngorongoro-krater.

Samen met het personeel bij het vertrek uit het Kirimu tentenkamp.

🚗 Rit en safari-sfeer in de Serengeti

De laatste ochtend in de Serengeti breekt aan en we vangen nog een laatste glimp op van deze wildernis. Uitgestrekte grasvlaktes met grazende zebra's, gnoes en een groep olifanten zover het oog reikt. We verlaten om 08:30 uur ons kamp en rijden dwars door de Serengeti, waar het landschap ons blijft verrassen. Onderweg spotten we een leeuw die vredig in een boom ligt te sluimeren.

Uitzonderlijk schouwspel in de Serengeti: een boomklimmende leeuw die hoog in de takken zijn rustplek heeft gevonden.

Verder heel wat wild: grazende zebra’s, gnoes, tot een groep olifanten. Zelfs onderweg blijft dit gebied ons verrassen. Prachtig om te zien! Een paar kuddes olifanten kwamen verkoeling zoeken in een modderpoel. Ze slingerden de modder met hun slurf over hun lijf en namen een uitgebreid modderbad.

Familie olifanten.

Rijden in de savanne van Tanzania.

De lange ritten door Tanzania brachten me soms een moment van bezorgdheid met zich mee. De brandstofmeter stond gevaarlijk dicht bij de 'E' en maakte me ongemakkelijk. Onze ervaren chauffeur stelde me echter gerust: de wagens hebben een dubbele tank, elk met een capaciteit van 85 liter. Met die geruststellende wetenschap verdween de onrust als sneeuw voor de zon.

Stoffig wegennet in de Serengeti.

Acht leeuwinnen.

Onze gidsen hadden nog een laatste verrassing voor ons in petto: een indrukwekkend gezicht van acht leeuwinnen bovenop een 'kopje'. Ze lagen daar, speurend over de savanne, op zoek naar hun volgende maaltijd. Zij vonden onze jeeps maar niks. Stoïcijns bleven ze ons bekijken en wij hen.

Vanop zo'n rots kan een luie leeuw makkelijk op zoek gaan naar een prooi. Luie mensen zijn vaak de meest creatieve en efficiënte mensen. Zo gaat dat ook met dieren.

Leeuwen zijn bezig met het doen wat ze goed kunnen: niets.  Foto Jos V.b.

Na een rit van zo'n 100 kilometer bereikten we om 13:10 uur de grens van het Serengeti Park. Het perfecte moment om te pauzeren en te genieten van onze meegebrachte picknicklunch. Even verder, na 123 km is er dan de overgang van het Serengeti park naar het Ngorongoro park.

Aan de uitgang van het Serengeti Park..

Hier begint het Ngorongoro Park.

📍 Olduvai Gorge: terug naar de oeroude oorsprong van de wieg van de mensheid

Even verder houden we halt aan de legendarische Olduvai Gorge, een indrukwekkende kloof die van groot belang is voor de paleoantropologie. Hier werden enkele van de oudste menselijke fossielen ter wereld gevonden, waaronder de beroemde overblijfselen van Homo habilis. De kloof wordt dan ook vaak omschreven als de “wieg van de mensheid”.

Olduvai Gorge

We stoppen bij de diepe kloof waar fossielen, waaronder Homo habilis, het verhaal van de menselijke evolutie mee schreven. In het museum leren we over de Leakey’s ontdekkingen – een indrukwekkende culturele en wetenschappelijke ervaring die de reis een extra diepgang geeft.

Het museum van Olduvai Gorge toont fossielen, werktuigen en sporen van onze vroegste voorouders – een unieke blik op de oorsprong van de mensheid..

We bezoeken het kleine maar boeiende museum bij de site, waar we leren over de ontdekkingen van Louis en Mary Leakey, en over hoe deze plek hielp om het verhaal van de menselijke evolutie te herschrijven. Een fascinerende stop, die een ander – diep menselijk – perspectief toevoegt aan deze reis door het Afrikaanse landschap.

Bij de poort van de mensheid – Olduvai Gorge.

Bij Olduvai Gorge, de ‘wieg van de mensheid’, staan we letterlijk op historische grond. Hier werden fossielen en werktuigen gevonden die aantonen dat onze verre voorouders miljoenen jaren geleden in dit gebied leefden. Het besef dat ook wij, westerlingen, uiteindelijk onze oorsprong hier hebben, maakt dit bezoek des te indrukwekkender.

🌋 Aankomst in Ngorongoro

In de namiddag bereiken we de rand van de Ngorongoro-krater. Vanaf hier is het uitzicht ronduit spectaculair: een enorme, perfect ronde caldera omgeven door steile wanden van wel 600 meter hoog. Ooit was dit een actieve vulkaan, nu is het een van de grootste intacte kraters ter wereld én een uniek ecosysteem.

Panorama van de Ngorongoro krater.

De krater wordt niet voor niets de “Tuin van Eden” genoemd. Op een oppervlakte van ongeveer 260 km² leven naar schatting zo’n 30.000 dieren. Dankzij de natuurlijke grenzen van de krater zijn vrijwel alle grote Afrikaanse diersoorten hier permanent aanwezig: leeuwen, zebra’s, buffels, nijlpaarden, gnoes, hyena’s, jakhalzen, gazellen... Het uitzicht is indrukwekkend.

Accommodatie:  Overnachten in stijl

Na een lange reis komen we om 18:20 uur en na 225 km aan bij de Acacia Farm Lodge, waar we de komende twee nachten verblijven. Het is al schemerig, dus hebben deze accommodatie we nog niet kunnen bekijken. Dat staat voor morgen op de planning!

Parcours van Het Kirimu Tent Camp in Serengeti naar Acacia Farm Lodge in Ngrongoro Park: 225 km

Dag 5: Safari in het Serengeti National Park.

Safari in de Serengeti: op zoek naar de grote dieren

Na een rustige nacht onder het tentdoek van Kirimu Camp, ontwaken we in het hart van de Serengeti. Het ontbijt is voorzien vanaf 07:00 uur. De eerste geluiden van de dag zijn geen wekker, maar het geroep van vogels, en misschien wel het geblaf van een jakhals in de verte. Of is het een hyena. s' Avonds hoort men het gehuil van hyena's (volgens het lokale personeel). Vandaag staat volledig in het teken van verkenning: we trekken er op uit voor een volle dag safari in het Serengeti nationale park.

Toegangsweg tot onze safaritent in de Kirimu Tented Camp.

Logeren in een safariomgeving.

Ballon ervaring boven de Serengeti.

Terwijl wij, de collega-reizigers nog dromen over luipaarden, staan vier personen van ons gezelschap al in de duisternis te wachten op hun volgende avontuur. Ja, 04:30 uur is vroeg. Zéér vroeg. Een viertal personen hebben een ballonvaart boven de Serengeti gereserveerd. Zij moesten wel iets vroeger klaar staan. Om 04:30 uur werden ze opgepikt, terwijl wij nog lagen te dromen van slapende leeuwen, brave olifanten en spelende bavianen.

Serengeti Park ligt in het noorden van Tanzania tegen de grens met Kenia.

Het restaurant en receptie gedeelte.

De route tussen onze tent en het restaurant.

Serengeti Nationaal Park.

De Serengeti is het kroonjuweel van Afrika: uitgestrekte savannes, spectaculaire zonsondergangen en de wereldberoemde Grote Migratie. De Serengeti is een van de beroemdste wildparken ter wereld, en dat is niet voor niets. De uitgestrekte vlaktes vormen het decor van de Grote Migratie, maar ook buiten die periode wemelt het hier van het leven. Olifanten, buffels, giraffen, gnoes, zebra’s, alle soorten antilopen, leeuwen, we komen ze allemaal tegen. 

Hippo's zoeken verkoeling in het water.

Zebra's hebben hier voorrang.

We vertrekken om 08:15 met de 11 overgebleven reisgezellen. Onze gidsen kennen het terrein als geen ander en weten de beste plekken te vinden. Ze leren ons ook kijken: naar verse sporen in het zand. Het is een safari met open zintuigen. De onverharde wegen van de Serengeti komen tot leven bij zonsopgang. Het stof vliegt op terwijl een karavaan van jeeps zich haast naar het centrale verzamelpunt voor de ballonvaarders. 

Verzamelpunt met de ballonvaarders en de andere reizigers.

We komen samen zodat we terug voltallig zijn. Ervaringen worden uitgewisseld, verhalen over de zonsopgang vanuit de lucht en de dieren op de savanne vullen de lucht. Om 10:30 uur, na deze  hereniging, is het tijd om de ontdekkingsreis door de Serengeti over land voort te zetten.

De druk van het wachten.

Zelfs koningen moeten rusten! We spotten een eenzame leeuw die de hitte probeert te ontwijken onder de schaduw van een wel heel mager boompje. 

Eenzame leeuw onder de grootste boom in de omgeving. Hij had er geen andere.

Terwijl de eenzame mannelijke leeuw in de schaduw van een sprieterig boompje ligt te dutten, doet een groepje leeuwinnen het tegenovergestelde: niks. De eenzame manleeuw ligt uit te puffen van een jacht of van de stress van het leeuwenleven? En de leeuwinnen wachten geduldig. Misschien op de ideale jacht, misschien tot de luie leeuw eindelijk wakker wordt om de boel te regelen. 

Deze leeuwinnen hebben een grotere boom gevonden om te wachten.

Wat de reden ook is: het is duidelijk dat in de Serengeti ook de leeuwen hun eigen to-do lijstjes hebben, en deze keer is het enige punt 'wachten'.

Middaglunch in een toplocatie.

Het moet ook wel gezegd worden. het ontbijt deze ochtend was zacht gezegd niet de kwaliteit die Hobo reizigers gewend zijn. Het voorziene picknick pakket zag er ook niet al te best uit. Na de confrontatie door Karel met de organisatie werd besloten  als compensatie om een zeer degelijke middaglunch te voorzien. Dit op een toplocatie: 'Serengeti Serena'. Dit als compensatie voor het magere ontbijt. Tussen 14:15 en 15:20 uur maakten we kennis met deze mooie locatie. (van buiten gezien)

De 3 chauffeurs met Karel (de persoon rechts!) naast chauffeur Justin.

Na de namiddaglunch vervolgden we onze tocht. We rijden langs kopjes (rotsheuvels waar vaak roofdieren rusten), doorkruisen open vlaktes en steken rivieren over waar krokodillen en nijlpaarden huizen.

Een zeldzame waarneming: Het luipaard, of is het jachtluipaard of een cheeta? 

Het was een onvergetelijke sensatie. Vanuit het niets zagen we een karavaan van jeeps samenkomen, wat meestal wijst op een bijzondere waarneming. Toen we dichterbij kwamen, ontdekten we de reden voor de opwinding: een luipaard lag rustig te soezen op de takken van een boom.

Gedurende een uur bleven we geboeid kijken hoe het luipaard zich ontspande. De camera's en verrekijkers draaiden overuren. Net toen we besloten verder te rijden, kwam het dier elegant naar beneden. Jos V.B. wist dit zeldzame moment perfect vast te leggen. 

Het geduld van Jos V.B. werd beloond. Het dier besluit naar beneden te komen.

Foto's van een luipaard genomen door een zeer geduldige fotograaf, Jos V.B.

Wat kenmerken een cheeta en een luipaard?

Cheeta of luipaard? Vaak door elkaar gehaald, maar toch heel verschillend. Het lijkt eenvoudig, maar schijn bedriegt. Ontdek het in mijn volgende bericht. 

 

Ontmoeting met enkele olifanten.

Deze dag zou niet compleet zijn zonder een ontmoeting met enkele olifanten.

Een indrukwekkende afsluiting van de dag.

De safari eindigde met een aandoenlijke scène. Tegen de schemering reden we naar de 'kopjes', de granieten rotsformaties waar leeuwen zich graag verzamelen om de laatste warmte van de dag op te vangen. 

Leeuwen doen waar ze zich lekker bij voelen.

Daar aangekomen zagen we een merkwaardig tafereel: een leeuw die zich tegoed deed aan zijn prooi, een half opgegeten zebra. Het was een krachtige en realistische aanblik van de wetten van de natuur, en een passende, rauwe afsluiting van een dag vol avontuur.

Na de jacht volgt het feestmaal… en daarna een welverdiende siësta. De zebra zorgde voor het diner, de leeuwin geniet van de after-lunch dip.

Serengeti in de nacht.

Na zonsondergang keren we terug naar Kirimu Camp, waar de douche en het avond diner op ons wachten. Verdwalen lag op de loer in de donkere savanne. In het donker door de savanne dwalen… Maar na 200 km vonden onze chauffeurs gelukkig de weg naar het kamp.

Kampvuur bij het avonddiner. 

Terwijl we napraten bij het kampvuur en luisteren naar de geluiden van de Afrikaanse nacht, beseffen we hoe bijzonder deze dag was. Logies voor de 2de nacht in het Kirimu Tented Camp Serengeti.

Dag 5: Ontmoeting met een cheeta, of is het een luipaard?.

Cheeta (Jachtluipaard) versus luipaard: de verschillen.

De cheeta en het luipaard worden vaak met elkaar verward, maar het zijn heel verschillende katachtigen. Ze hebben een eigen uiterlijk, jachtstrategie en leefgebied, ook al delen ze soms hetzelfde terrein, zoals in de Serengeti.

Vergelijking tussen een cheeta en een luipaard.

Kenmerken en jachtstrategie

De meest opvallende verschillen zie je in hun uiterlijk en bouw. De cheeta is het snelste landdier ter wereld en is gebouwd voor pure snelheid. Hij heeft een slank en atletisch lichaam, lange, dunne poten en een relatief kleine kop. Zijn vacht heeft massieve, zwarte vlekken die als stippen op de huid lijken. Een uniek kenmerk zijn de zwarte 'traansporen' die van zijn ogen naar zijn mondhoeken lopen. Cheeta's jagen overdag en vertrouwen op hun ongelofelijke snelheid om hun prooi te vangen in een korte sprint. Ze kunnen snelheden tot wel 110 km/u bereiken, maar houden dit slechts een halve minuut vol.

Volgens de beschrijving zou dit een cheeta kunnen zijn.

Het luipaard is daarentegen een krachtige en gespierde kat met een robuustere bouw. Zijn vacht is bedekt met rozetten, dit zijn ringvormige vlekken met een donkere rand en een lichtere bruine kern. Op de kop en poten zijn dit wel effen vlekken. Luipaarden zijn uitstekende klimmers en dragen hun prooi, die soms zwaarder is dan zijzelf, vaak een boom in om deze te beschermen tegen andere roofdieren zoals leeuwen en hyena's. Ze jagen voornamelijk 's nachts en besluipen hun prooi in plaats van erop te sprinten.

Vermoedelijk een luipaard. Foto: Jos V.B.

Leefgebied en gedrag in de Serengeti

Zowel de cheeta als de luipaard komen voor in het Serengeti National Park in Tanzania, maar ze gedragen zich hier anders.

Het geduld van Jos V.B. beloond.

Een welverdiende pauze. Na een lange siësta hoog in de boom, stapt de koning van de savanne weer op vaste grond. Rust en geduld zijn de sleutels tot succes.

Meer dan een uur wachten en dan dit! Na een lange siësta hoog in de takken is dit luipaard eindelijk naar beneden gekomen, klaar voor zijn volgende avontuur in de savanne. Gelukkig had Jos V.B. zo veel geduld om deze situatie op beeld vast te leggen.

De cheeta gedijt in de open, uitgestrekte savannes van de Serengeti, waar hun snelheid een cruciaal voordeel is. Omdat ze overdag jagen, zijn ze relatief makkelijk te spotten tijdens een safari, vaak liggend op een heuvel om de omgeving te overzien.

Het luipaard is een meester in camouflage en is veel moeilijker te zien. Ze leven in meer gevarieerde habitats, inclusief beboste gebieden en rotsachtige kopjes. Vanwege hun nachtelijke levensstijl en hun voorkeur om zich in bomen te verstoppen, moet je veel geluk hebben om een luipaard te zien, hoewel ze wel degelijk in grote aantallen aanwezig zijn in de Serengeti en omliggende gebieden, zoals de Ngorongoro-krater.

Zoek het luipaard! Goed gecamoufleerd in de boom.

Hier nog een visuele vergelijking tussen een cheeta en een luipaard.